การศึกษาเพื่อการมีงานทำ (เท่านั้นเองหรือ)

      ความสามารถในการได้รับการจ้างงาน (Employability) กลายเป็นเป้าหมายสำคัญสำหรับการจัดการศึกษาในยุคหลังปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็น ต้นมาประกอบกับระบบทุนนิยมที่ให้ความสำคัญกับสังคมที่ยึดถือการทำงานเป็น สำคัญ (Work-OrientedSociety) ทำให้การศึกษาสนองความต้องการของสังคมและของบุคคลโดยการทำให้คนมีงานทำตาม ความต้องการทั้งของสังคมและของบุคลากรศึกษาเพื่อเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน เรียกว่า “อาชีพศึกษา” (CareerEducation) จึงเป็นรูปแบบของการจัดการศึกษาของหลายประเทศทั่วโลก

“อาชีพศึกษา” เป็นการรวมเอาความคิด 2 ประการเข้าด้วยกัน ประการหนึ่งใช้รูปแบบ “การมีงานทำ” (Occupational Model) เป็นตัวกระตุ้น อีกประการหนึ่งจะใช้รูปแบบ “การเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน” (Career Model) การใช้รูปแบบ “การมีงานทำ” นั้นจะใช้ผู้เรียนเป็นผู้ได้รับการฝึกทักษะที่สอดคล้องกับงานหรืออาชีพที่จะ ปฏิบัติงานส่วนรูปแบบ “การเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน” จะใช้ระบบการศึกษาที่มีอยู่ให้การศึกษาแก่ผู้เรียนในวิธีและรูปแบบต่าง ๆ เพื่อเข้าสู่ตลาดแรงงานได้ในแต่ละช่วงของจุดสิ้นสุดขั้นการเรียนในแต่ละ ระดับ

จะเห็นได้ว่ารูปแบบ “การเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน” หรือ Career Model นั้น จะกว้างกว่ารูปแบบ “การมีงานทำ” หรือ Occupational Model ซึ่งไม่เน้นเฉพาะทักษะที่จะทำงานเท่านั้น แต่จะรวมถึงเจตคติ ความรู้ และความคิดของตนเองที่สร้างให้เกิดกระบวนการตัดสินใจโดย Career Model นี้จะช่วยให้ผู้เรียนได้พัฒนาตนเอง และดำเนินแผนการเรียนซึ่งแต่ละคนจะเป็นผู้กำหนดซึ่ง Model นี้ไม่ใช้เฉพาะผู้เรียนในวัยมัธยมศึกษาแต่จะใช้กับทุกคนที่เป็นผู้เรียนโดย ไม่จำกัดด้วยอายุและจะเป็นการช่วยให้ผู้เรียนแต่ละคนได้สามารถค้นพบจุดมุ่ง หมายของตนเองในการทำงานและเลือกงาน

สถานศึกษาส่วนมากที่มีอยู่ขณะนี้ ใช้หลักสูตรเนื้อหาวิชาเป็นหลัก (Subject-Centered Curriculum) ขอบเขตและลำดับขั้นของทักษะต่าง ๆ ได้บรรจุไว้ในรายวิชาของแต่ละสาขาวิชาในแต่ละหลักสูตรและผู้เรียนก็เรียนตาม ลำดับที่จัดไว้ การประเมินความสำเร็จในแต่ละระดับการศึกษาไม่อาจจะประมาณได้ชัดเจนว่าแตก ต่างกันอย่างไรในภาวะของความสามารถในการได้รับการจ้างงาน(Employability) เช่น ระดับ ปวช. สาขาบัญชี กับ ระดับ ปวส.สาขาบัญชี ซึ่งเป็นหลักสูตรประเภทเนื้อหาวิชาเป็นหลัก เป็นต้น

“อาชีพศึกษา” (Career Education) นั้นสามารถกำหนดเป็นขั้นต่าง ๆ พอสังเขปได้ดังนี้

1. ขั้น Career Awareness เรียกว่าเป็นขั้นตระหนักในอาชีพเป็นการสร้างเจตคติและค่านิยมของการทำงานให้ ตระหนักถึงคุณค่าของอาชีพที่มีต่อการดำรงชีวิตโดยเรียนรู้จากระบบโรงเรียน และประสบการณ์ที่ได้รับจากบ้านและชุมชนการศึกษานี้จะเรียนในชั้นประถม 1-6 โดยยังไม่ให้รายละเอียดของงานมากนักจะกล่าวถึงงานและอาชีพโดยส่วนรวมเป็นการ สร้างความคิดเกี่ยวกับโลกของงานและอาชีพเท่านั้น (World of Work)

2. ขั้น Career Orientation เรียกว่าเป็นขั้นสร้างพื้นฐานอาชีพให้ผู้เรียนได้รู้จักกลุ่มของอาชีพ (OccupationalClusters) ที่มีอยู่ในสังคมและเริ่มต้นในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นโดยคาบเกี่ยวกับประถม ตอนปลายโดยเริ่มจาก ป.6 ไปจนถึง ม.2 เป็นการสอนให้ผู้เรียนได้รู้จักอาชีพในกลุ่มต่าง ๆ เพื่อหาอาชีพที่ตนเองชอบและสนใจที่จะมีชีวิตและทำงานในอาชีพนั้น

3. ขั้น Career Exploration เรียกว่าเป็นขั้นสร้างอาชีพที่ต้องการ อยู่ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นคาบเกี่ยวกับมัธยมศึกษาตอนปลายตั้งแต่ ม.2-4 ในระดับนี้จะเป็นการเสริมสร้างอาชีพที่ผู้เรียนแต่ละคนสนใจในกลุ่มอาชีพต่าง ๆ (Occupational Group within Clusters) ผู้เรียนจะรู้ว่าตนเองสนใจและต้องการจะมีอาชีพในกลุ่มใด

4. ขั้น Career Preparation เป็นขั้นเตรียมตัวเข้าสู่อาชีพซึ่งจะอยู่ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเป็นต้นไป เริ่มตั้งแต่ ม.4 จนถึงจบมหาวิทยาลัย โดยแยกระดับของความต้องการในการประกอบอาชีพถ้าผู้เรียนต้องการเป็นช่างฝีมือ ก็จะเข้าสู่โปรแกรมการฝึกอาชีพเป็นช่างฝีมือถ้าต้องการเป็นผู้มีวิชาชีพชั้น สูงก็เรียนต่อในสถาบันอุดมศึกษาหรือมหาวิทยาลัยต่อไป

        นอกจากนี้ การศึกษานอกระบบยังได้มีการส่งเสริมและดำเนินการควบคู่ไปกับการจัดการศึกษา ในโรงเรียนตั้งแต่ชั้นประถมไปจนถึงการฝึกอาชีพในส่วนของผู้เรียนนั้นต้องการ ให้ผู้เรียนสามารถรู้จักตนเองและเลือกอาชีพได้อย่างถูกต้องในโลกของ งานกระบวนการแนะแนวอาชีพต้องจัดให้มีขึ้นเพื่อมุ่งให้ผู้เรียนสามารถรู้จัก ตนเอง (Know Yourself) แล้วทำการสำรวจสิ่งที่เป็นไปได้และเหมาะสมกับตนเอง (Explore Possibilities) จากนั้นก็จะสามารถหาทิศทางที่เหมาะสมสำหรับตนเอง (Set Directions) และดำเนินการเข้ารับการฝึกอาชีพหรือเรียนในสิ่งที่เหมาะสมกับตน (Take Action)

       การเปลี่ยนแปลงเป้าหมายการศึกษาเพื่อการพัฒนานั้นเป็นการนำ ความรู้ ความคิด มาสู่การปฏิบัติ และผลของการปฏิบัตินั้นต้องมีการรับรองอย่างเป็นรูปธรรม การตราพระราชบัญญัติเป็นการนำความคิด ความรู้มาสู่การปฏิบัติที่มีผลในการบังคับใช้ และการอาชีวศึกษาของประเทศไทยได้พัฒนามาถึงระดับของการมีพระราชบัญญัติการ อาชีวศึกษา พ.ศ. 2551 นับเป็นพัฒนาการมาถึงขั้นสูงมาก เนื่องจากการได้มีพระราชบัญญัติ หรือกฎหมายที่ประกาศใช้แล้ว เป็นผลมาจากการรวบรวมความรู้ ความคิด หลักการ ทฤษฎีและปรัชญาด้านต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อนำมาสู่การปฏิบัติที่มีบทบังคับให้ดำเนินการตามที่กฎหมาย กำหนด จึงถือเป็นบทสรุปที่เป็นข้อยุติทางด้านความคิดที่มีต่อกระบวนการจัดการ อาชีวศึกษาและการฝึกอาชีพได้ระดับหนึ่ง

      ดังนั้น การศึกษาเพื่อการมีงานทำจึงมีแนวทางการดำเนินงานตามหลักการและกระบวนการของ พระราชบัญญัติการอาชีวศึกษาส่วนการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์หรือ พัฒนาสังคม ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมคิดค้นวิทยาการต่าง ๆ เพื่อการชี้นำทางสังคม สร้างความเป็นอยู่ของมวลมนุษยชาติให้มีความร่มเย็นเป็นสุข มหาวิทยาลัยควรหันกลับมาให้ความสำคัญมากขึ้นกว่าการจัดการศึกษาที่มุ่งให้ ผู้จบการศึกษามีงานทำ หรือมีความสามารถได้รับการจ้างงานเท่านั้น

ที่มา โดย รองศาสตราจารย์ ดร.กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์
http://www.thairath.co.th/content/edu/371432

พัฒนาการการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน : กรณีศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากร

คุณสมบัติของวิศวกร และสถาปนิก ที่จะโยกย้ายทำงานใน ASEAN ตามคุณสมบัติ MRA

ในปี 2558 ประเทศไทยจะเข้าร่วมประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community : AEC) พร้อมกับเพื่อนประเทศสมาชิกอาเซียนอีก 9 ประเทศ โดยมีข้อตกลงที่กลุ่มสมาชิกอาเซียนยอมรับร่วมกันในเรื่องคุณสมบัติหรือ มาตรฐานในแต่ละวิชาชีพ (Mutual  Recognition  Arrangement : MRA) อยู่ด้วย ทั้งนี้ เพื่ออำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายนักวิชาชีพหรือแรงงานเชี่ยวชาญ หรือผู้มีความสามารถพิเศษของอาเซียนได้อย่างเสรี
จุดประสงค์ของ MRA ของอาเซียนก็เพื่ออำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายนักวิชาชีพ โดยอาเซียนตกลงกันว่าจะยอมรับคุณสมบัติเพื่ออำนวยความสะดวกในขั้นตอนการขอใบ อนุญาต แต่ MRA ของอาเซียนจะยังไม่ไปถึงขั้นที่จะยอมรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพซึ่งกันและกัน และจะเน้นหลักว่านักวิชาชีพต่างด้าวจะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบภายในของประเทศที่ตนต้องการเข้าไปทำงาน

วิศวกรไทยซึ่งมีคุณสมบัติตามที่กำหนดในความตกลง MRA (จบปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ มีประสบการณ์ทำงานอย่างน้อย 7 ปี รวมทั้งเคยได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมในประเทศไทยแล้ว) สามารถไปสมัครขอขึ้นทะเบียนเป็นวิศวกรวิชาชีพอาเซียนได้ จากนั้นเมื่อมีรายชื่อเป็นวิศวกรวิชาชีพอาเซียนแล้ว ก็สามารถไปสมัครกับสภาวิศวกรของประเทศอาเซียนอื่น เพื่อขึ้นทะเบียนเป็นวิศวกรต่างด้าวในประเทศนั้นๆ ซึ่งจะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบภายในของประเทศนั้นๆ เช่น หากมาเลเซียกำหนดว่าต้องมีใบอนุญาต และจะต้องผ่านการสอบด้วย วิศวกรไทยที่สนใจจะไปทำงานในมาเลเซียก็จะต้องไปสอบเพื่อให้ได้ใบอนุญาตของ มาเลเซีย

ในส่วนของ สถาปนิก จากข้อมูลล่าสุดของสภาสถาปนิก มีดังนี้
กฎหมายรองรับรัดกุม เพราะมีสภาสถาปนิกอาเซียนคอยรองรับ และกำหนดคุณสมบัติผู้ประกอบวิชาชีพสถาปนิกข้ามชาติแล้ว ข้อกำหนดที่ชัดเจนของสถาปนิกข้ามชาติ หลังการเปิด AEC นั้น ถูกกำหนดว่า ต้องมีคุณสมบัติหลายประการ ได้แก่
1) จบการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์หลักสูตร 5 ปี
2) มีใบอนุญาตเป็นสถาปนิก
3) มีประสบการณ์อย่างน้อย 10 ปีนับแต่จบการศึกษา
4) เมื่อจบแล้วต้องทำงานโดยมีใบอนุญาตอย่างน้อย 5 ปี
5) มีการพัฒนาวิชาชีพวิศวกรรมอย่างต่อเนื่อง (CDP)
6) ทำงานรับผิดชอบสถาปัตยกรรมสำคัญอย่างน้อย 2 ปี
7) ไม่เคยทำผิดมาตรฐานหรือจรรยาบรรณวิชาชีพ
8) ปฏิบัติตามข้อกำหนดของสภาสถาปนิกอาเซียน

เมื่อปี 2555 ไทยมีสถาปนิก 17,000 คน แบ่งตามใบอนุญาต 3 แบบ คือแบบสามัญ 1,857 คน แบบภาคี 14,159 คน และแบบวุฒิ 560 คน ขณะที่ต่างประเทศมีใบประกอบวิชาชีพเพียงแบบเดียว คือแบบสามัญ หากไทยต้องรวบเหลือใบเดียว เท่ากับว่าไทยจะเหลือสถาปนิกเพียง 1,857 คน

สำหรับการเตรียมความพร้อมของสาขาวิชาชีพ เพื่อรองรับการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนของประเทศสมาชิกอาเซียน ตามข้อตกลงใน MRA มีดังต่อไปนี้
1. จัดทำกรอบการทำงานร่วมกันของสถาปนิกไทยกับสถาปนิกอาเซียน ภายใต้ข้อตกลงของสภาสถาปนิกอาเซียน ว่าด้วยการทำงานร่วมกันอย่างเท่าเทียม ซึ่งข้อตกลงดังกล่าวเป็นข้อตกลงร่วมกันภายใต้กรอบใหญ่ของ International Union of Architects: UIA ที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า “การปฏิบัติงานในประเทศอื่นต้องมีการร่วมมือกับเจ้าของประเทศนั้น”
2. ดำเนินการจัดให้มีระบบการพัฒนาวิชาชีพต่อเนื่อง หรือที่เรียกว่า CPD (Continuing Professional Development) โดยความสมัครใจ สำหรับผู้ที่มีความประสงค์จะขึ้นทะเบียนเป็น “สถาปนิกอาเซียน”
3. แก้ไขกฎกระทรวงเพื่อให้เกิดการจ้างงานของคนต่างด้าวตามพระราชกฤษฎีกา เพื่อให้สถาปนิกต่างชาติสามารถเข้ามาทำงานในเมืองไทยได้ภายใต้เงื่อนไขของ MRA
ดังนั้น เป็นที่รับทราบแล้วว่า สาขาวิชาชีพสถาปัตยกรรมจะมีการเปิดเสรีในอาเซียนปี 2558 เราจะมีพันธมิตรและคู่แข่งในสาขาวิชาชีพสถาปัตยกรรม อาเซียนและประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) จึงเป็นโอกาสที่นักวิชาชีพของอาเซียนสาขาวิชาชีพสถาปัตยกรรมจะได้พันธมิตร วิชาชีพเดียวกันในภูมิภาค ในการถ่ายทอดองค์ความรู้ ประสบการณ์ และเทคโนโลยี รวมถึงการร่วมทุน ขณะเดียวกันทุกสาขาวิชาชีพที่ถูกกำหนดต้องปรับตัวพัฒนาวิชาชีพเชี่ยวชาญ เพิ่มทักษะด้านภาษาอังกฤษ ภาษาไทย และภาษาอาเซียน รวมถึงการเข้าใจเรื่องสังคมและคนอาเซียน เพื่อให้สามารถอยู่ร่วมกันได้และใช้ประโยชน์จากประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนได้ อย่างสูงสุด สุดท้ายแล้วประชาชนทุกคนคือผู้บริโภค จะได้รับสินค้าและบริการที่มีคุณภาพ ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนจึงเป็นความหวังที่น่าท้าทายและเป็นจริงได้มากที่ สุด.
รศ.ดร.นิพันธ์ วิเชียรน้อย
สาขาวิชาการผังเมือง
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มธ.
ที่มา : http://www.thai-aec.com/840

รมว.ศธ. มอบนโยบาย กกอ.ชุดใหม่

ในการประชุมคณะกรรมการการอุดมศึกษา ครั้งที่ 6/2556 วันที่ 23 สิงหาคม 2556 ซึ่งเป็นการประชุมครั้งแรกของคณะกรรมการการอุดมศึกษาชุดใหม่ ซึ่งมีรศ.คุณหญิงสุมณฑา พรหมบุญ เป็นประธาน ในโอกาสนี้ นายจาตุรนต์ ฉายแสง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ได้เข้าร่วมประชุมและมอบนโยบายด้านการอุดมศึกษา พร้อมทั้งแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคณะกรรมการ ณ ห้องประชุมศาสตราจารย์วิจิตร ศรีสอ้าน เพื่อที่รัฐบาลและ กกอ. จะได้ขับเคลื่อน ผลักดัน ให้เกิดการพัฒนาคุณภาพอุมดศึกษาของประเทศร่วมกัน
     
       โดยได้มอบนโยบายด้านการอุดมศึกษาให้กับคณะกรรมการการอุดมศึกษาชุดใหม่ ให้ผลิตบัณฑิตที่สอดคล้องกับความต้องการของประเทศ เน้นการพัฒนาคุณภาพมาตรฐาน มากกว่าการขยายการจัดการศึกษาในเชิงปริมาณ พร้อมทั้งพัฒนาคุณภาพอุดมศึกษาให้สูงขึ้น โดยสนับสนุนให้มีการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษา ซึ่งจะต้องมีมาตรฐานและเป็นที่ยอมรับทั้งจากประชาคมอุดมศึกษาและสังคม พร้อมทั้งการส่งเสริมการวิจัย เพื่อพัฒนาสู่การเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลก (World Class University) และผลักดันให้มหาวิทยาลัยไทยติดอันดับของนานาชาติให้มากขึ้น  และพัฒนากองทุนเงินกู้ยืมที่ผูกกับรายได้ในอนาคต (ICL) เร่งรัดให้มีพระราชบัญญัติอุดมศึกษา และพระราชบัญญัติวิทยาลัยชุมชน ให้มีผลบังคับใช้โดยเร็ว และพัฒนาให้ไทยเป็นศูนย์กลางการศึกษานานาชาติสำหรับภูมิภาคอาเซียน สนับสนุนให้มหาวิทยาลัยชั้นนำของต่างประเทศมาเปิดดำเนินการในประเทศไทยภายใต้กติกาที่กำหนด พร้อมทั้งส่งเสริมให้ภาคเอกชนเข้ามามีส่วนร่วมและสนับสนุนจัดการศึกษา ตลอดจนพัฒนาระบบการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา

         ทั้งนี้ คณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้มีการพิจารณา เห็นว่า การพัฒนาสถาบันอุดมศึกษา ควรพัฒนาตามจุดแข็งและอัตลักษณืของแต่ละประเภทสถาบัน โดยอาจแบ่งกลุ่ม อาทิ 1) มหาวิทยาลัยวิจัยเพื่อสร้างบัณฑิตศึกษาและอาจารย์ที่เป็นนักวิจัยชั้นนำ  2) สายเทคโนโลยี เพื่อสร้างวิชาชีพ และแรงงานด้านอุตสาหกรรม  และ  3) ด้านการพัฒนาชุมชนและภูมิปัญญาท้องถิ่น ซึ่งสถาบันแต่ละประเทศสามารถพัฒนาไปสู่ความเป็นเลิศและความเป็นนานาชาติได้ตามกลุ่มของตนเอง และรัฐบาลควรส่งเสริมสถาบันที่มีศักยภาพความพร้อมไปสู่การเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำในระดับโลก

          สำหรับการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษา (Ranking) ควรมีระบบที่ส่งเสริมให้เกิดการพัฒนาไปสู่ความเป็นเลิศในแต่ละประเภทสถาบัน และต้องเป็นระบบ Ranking ที่สอดคล้องและเหมาะสมกับสภาพการจัดการศึกษาของประเทศไทยด้วย 
  
          นอกจากนี้ สถาบันอุดมศึกษาใดที่มีศักยภาพ มีความสามารถที่จะติดอันอับโลกได้ ก็ควรจะส่งเสริมและสนับสนุน สำหรับสถาบันอุดมศึกษาอื่น ที่ยังไม่มีศักยภาพพียงพอที่จะติดอันดับโลกได้ ก็ให้ Ranking เพื่อการพัฒนา นอกจากนี้ อุดมศึกษาไทยควรมีระบบเทียบเคียงกับต่างประเทศเพื่อให้สถาบันและสังคม ได้รู้สถานภาพ จุดอ่อน จุดแข็ง และผลักดัน ให้เกิดการพัฒนา ให้ผลิตบัณฑิตที่เป็นคนเก่งและคนดี สามารถแข่งขันได้ทั้งในระดับอาเซียนและระดับสากล ในขณะที่ระบบการประเมินและการประกันคุณภาพ จะต้องมีเกณฑ์และดัชนีชี้วัดหลายตัวที่จะเข้าไปสนับสนุนในการประเมิน เพื่อที่จะช่วยส่งเสริมสถาบันให้พัฒนาตามจุดแข็ง และอัตลักษณ์ ทั้งนี้ควร ส่งเสิรม ให้เกิดความร่วมมือเป็นเครือข่ายระหว่งสถาบันทั้งภายในและต่างประเทศ ซึ่งจะช่วยขับเคลื่อนและยกระดับคุณภาพการศกึษาในภาพรวมของประเทศให้ดีขึ้น 

          คณะกรรมการการอุดมศึกษา ยังพิจารณาเห็นควรให้มีการปรับระบบการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา ที่ปัจจุบันที่ได้ส่งผลให้เกิดปัญหาในระบบการศึกษาอย่างต่อเนื่อง อาทิ นักเรียน ไม่สนใจเรียนในห้องเรียน มุ่งแต่กวดวิชา การออกข้อสอบไม่ตรงกับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยระบบการคัดเลือกบุคคลเข้าสู่สถาบันอุดมศึกษาจะต้องเชื่อมโยงกับจุดแข็ง และอัตลักษณ์ของสถาบันอุดมศึกษา เพื่อให้ได้คนที่มีศักยภาพ ความพร้อมที่ตรงตามความต้องเฉพาะทาง

ที่มา : อนุสารอุดมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
ปีที่ 39 ฉบับที่ 423 ประจำเดือนกันยายน 2556

สกอ.แฉชื่อมหาวิทยาลัยที่ไม่รับรองวุฒิ

นายเสริมศักดิ์ พงษ์พานิช รมช.ศึกษาธิการ เผยภายหลังการมอบนโยบายการดำเนินงานของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) ว่า ตนอยากให้ สกอ.ช่วยพัฒนามหาวิทยาลัยให้ติดอันดับมหาวิทยาลัยโลกมากขึ้น ซึ่งตนพร้อมจะผลักดันการแปรญัตติเพิ่มงบประมาณให้มหาวิทยาลัยวิจัยได้งบฯ เพิ่มเป็น 1,000 ล้านบาท ทั้งจะให้มีการสานต่อโครงการผลิตครูและเร่งรัดการจัดการศึกษาระบบทางไกลให้ มากขึ้น ส่วนความคืบหน้าของศูนย์ ปราบวุฒิเถื่อนนั้น จากข้อมูลที่ได้รับสามารถจัดกลุ่ม มหาวิทยาลัยที่เข้าข่ายผิดกฎหมายและ สกอ. จะไม่ รับรองวุฒิ เป็น 2 กลุ่ม คือ 1. มหาวิทยาลัยที่อ้างว่าจัดการศึกษาร่วมกับต่างประเทศ คือ ม.อดัมสัน และ ม.แคลิฟอร์เนีย ยูอิน สหรัฐอมริกา, International Academy of Management and Economics ประเทศฟิลิปปินส์ และ Victoria University สมาพันธรัฐสวิส กลุ่มที่ 2. มหาวิทยาลัยที่ไม่ได้รับการรับรองจากต่างประเทศ ไม่สามารถสืบค้นต้น สังกัดหรือไม่มีตัวตน อาทิ ม.สันติภาพโลก, ม.โรชวิลล์,  ม.ลาครอส, Dhammakaya Open University (DOU) จากสหรัฐอเมริกา, วิทยาลัยสไปเซอร์ เมโม- เรียล และ Darul Uloom Nadwatul Ulama จากอินเดีย, Islamic University of South Africa สาธารณรัฐแอฟริกาใต้, Intercultural Open University เนเธอร์แลนด์, Institut Francais de la Mode ฝรั่งเศส ซึ่งแจ้งความดำเนินคดีกับมหาวิทยาลัยที่มีรายชื่อทั้งหมดที่สกอ.ไม่รับรอง วุฒิ ให้ช่วยติดตามเรื่องนี้ด้วย

ที่มา : http://www.thairath.co.th/content/edu/359412

การประกวดศิลปกรรม“อมตะ อาร์ต อวอร์ด” ครั้งที่ 5 ประจำปี 2556

การกลับมาของการประกวดศิลปกรรม “อมตะ อาร์ต อวอร์ด” ครั้งนี้ถือเป็นการกลับมาเดิทางสร้างพันธมิตรทางศิลปะเป็นปีที่ 5 ซึ่งปีนี้การประกวดศิลปกรรม“อมตะ อาร์ต อวอร์ด” ประจำปี 2556 เพื่อเป็นรากฐานในการสร้างพันธมิตรสายศิลปะ และเพิ่มความท้าทายสำหรับประลองฝีมือของศิลปิน นิสิต นักศึกษา และประชาชนทั่วไป โดยในปีนี้ให้สอดคล้องกับ “อมตะคาสเซิ่ล” ที่กำลังจะเสร็จนั้น
จึงได้มีการปรับรูปแบบการประกวดเป็นการจิตรกรรม และประติมากรรมต้นแบบโดยมีการกำหนดจุดสำหรับวางประติมากรรมที่ได้รับรางวัล ใน “อมตะคาสเซิ่ล” เพื่อศิลปินได้ออกแบบผลงานที่เหมาะสมกับพื้นที่ ที่กำหนดอีกทั้งยังเป็นการประชาสัมพันธ์มูลนิธิและอมตะคาลเซิ่นอย่างต่อเนื่อง ให้คนทำงานศิลปะเห็นจุดหมายปลายทาง ของการทำงานด้านศิลปะของมูลนิธิอมตะในอนาคตต่อไป

ข้อกำหนด การประกวดศิลปกรรม “อมตะ อาร์ต อวอร์ด” ครั้งที่ 5
มูลนิธิอมตะ จัดให้มีการประกวดศิลปกรรมอมตะ อาร์ต อวอร์ด ครั้งที่ 5
โดยมีรายละเอียดดังต่อไปนี้
การประกวดศิลปกรรม “อมตะ อาร์ต อวอร์ด “ ครั้งที่ 5 เปิดรับผลงาน
ภายใต้หัวข้อ “ ......สุวรรณภูมิ.......”

ประเภทของผลงานมี 2 ประเภท คือ
1. ประเภทจิตรกรรม
2. ประเภทประติมากรรมต้นแบบ

ข้อกำหนดการส่งผลงานประเภทจิตรกรรม
1. ไม่จำกัดเทคนิค และกรรมวิธีการสร้างสรรค์
2. จำกัดขนาดด้านกว้าง หรือด้านยาว ไม่เกิน 2 เมตร รวมทั้งกรอบ
ข้อกำหนดการส่งผลงานประติมากรรม (ประติมากรรมต้นแบบ)
1. ประติมากรรมต้นแบบควรเป็นวัสดุคงทนถาวร เช่น ทองเหลือง, เรซิ่น, ไม้ ฯลฯ เป็นต้น
2. ขนาดไม่เกิน 70 x 70 x 70 เซ็นติเมตร รวมฐานของประติมากรรม
3. ต้นแบบดังกล่าวต้องสามารถขยายได้ขนาด 7 x 7 x 7 เมตร รวมฐาน เป็นประติมากรรมกลางแจ้ง โดยใช้วัสดุถาวรตามที่ประติมากรกำหนด เพื่อติดตั้งที่ อมตะคาสเซิ่ล ได้
4. สำหรับศิลปินที่ได้รับการคัดเลือก 10 ชิ้น จะได้รับเงินรางวัลเบื้องต้น 30,000 บาท และจะต้องนำเสนอประมาณการค่าใช้จ่ายในการทำงานสร้างสรรค์จริงรวมการดำเนินงานติดตั้งให้คณะกรรมการตัดสินพิจาณาในวันที่ต้องนำเสนอผลงานต่อคณะกรรมการคัดเลือกตัดสิน
เงื่อนไขการส่งผลงาน
1. ผู้มีสิทธิส่งผลงานเข้าประกวดศิลปินสัญชาติไทยหรือเชื้อชาติไทย ไม่จำกัดอายุ อาชีพ ที่สร้างสรรค์ผลงานศิลปกรรมด้วยความคิดของตนเอง และผลงานที่ส่งเข้าประกวดต้องไม่เคยประกวดหรือแสดงในการประกวดใดๆ มาก่อน ศิลปินแต่ละท่านมีสิทธิ์ส่งผลงานได้ประเภทละไม่เกิน 3 ชิ้น
2. สำหรับผลงานประติมากรรม ต้องส่งผลงานประติมากรรมต้นแบบพร้อมแนวคิดและรายละเอียดประกอบ และหากผลงานที่ได้รับการคัดเลือก ทางมูลนิธิจะเชิญศิลปินเข้ามาชมพื้นที่จริงและนำเสนอผลงานประติมากรรมต้นแบบพร้อมรายละเอียดในการดำเนินการขยายแบบ กับกรรมการตัดสิน เพื่อพิจารณาความเป็นไปได้ในการจัดสร้างจริง ซึ่งจะต้องมีรายละเอียดอื่นๆ ที่ต้องทราบต่อไป
3. การส่งผลงาน ศิลปินจะต้องส่งผลงานด้วยตนเอง หรือมอบฉันทะให้ผู้อื่นนำมาส่งต่อเจ้าหน้าที่ ณ สถานที่รับสมัครตามศูนย์ที่ประกาศไว้ในระเบียบการประกวดและต้องกรอกรายละเอียดในแบบพิมพ์ตามข้อกำหนดของมูลนิธิคณะผู้ดำเนินการจะระวังรักษาศิลปกรรมทุกชิ้นที่ส่งเข้าประกวดอย่างดีที่สุด ยกเว้น ความเสียหายจากอุปัทวเหตุ หรือเหตุอันสุดวิสัย
4. ผู้เข้าร่วมประกวดต้องกรอกรายละเอียด ในใบสมัครให้ครบถ้วนชัดเจน แนบมาพร้อมกับผลงานในวันส่งผลงาน
5. ผู้สมัครต้องส่งผลงานจริง ระบุ ชื่อผลงาน ขนาด เทคนิค ปีที่สร้าง และแนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงาน ส่งภายในระยะเวลาที่กำหนด
6. คณะกรรมการขอสงวนสิทธิ์ในการลดหรือเพิ่มรางวัลหนึ่งรางวัลใด ตามที่ประกาศไว้ในระเบียบ
7. ผลงานที่ส่งเข้าประกวดจะต้องไม่มีเรื่องราวเนื้อหาที่ละเมิดต่อศีลธรรม จริยธรรม
8. ห้ามนำผลงานที่เคยส่งแล้วมาส่งซ้ำ และผลงานนั้นต้องไม่เคยได้รับรางวัลหรือจัดแสดง ณ ที่ใดมาก่อน
9. กรรมสิทธิ์ งานศิลปกรรมทั้งสองประเภทที่ได้รับรางวัลจะตกเป็นสมบัติของมูลนิธิอมตะ
10. ผลงานทุกชิ้นที่ส่งเข้าประกวด ทางมูลนิธิอมตะ มีสิทธิ์ในการจัดพิมพ์เผยแพร่ผลงานลงในสูจิบัตร และเอกสารสิ่งพิมพ์ สารสนเทศสมัยใหม่ทุกชนิด รวมทั้งลิขสิทธิ์ในการทำซ้ำ ดัดแปลงผลงาน เพื่อเผยแพร่ผลงานของศิลปินดังกล่าวให้เป็นที่แพร่หลาย โดยทั้งนี้ทางมูลนิธิจะทำหนังสือเพื่อขอรับความยินยอมจากศิลปิน และในการผลิตผลงานเพื่อการจำหน่ายใด ๆ ในเชิงพาณิชย์ศิลปินยังคงได้รับค่าลิขสิทธิ์ในผลงานเป็นจำนวน 40 % ของมูลค่าผลงานหลังจากหักค่าใช้จ่ายแล้ว
11. ภายหลังจากการประกาศผลงรางวัล ผู้ส่งผลงานเข้าประกวดที่ไม่ได้ผ่านการคัดเลือก ให้นำบัตรประชาชนมาขอรับผลงานคืนจากมูลนิธอมตะ ได้ที่ “อมตะคาสเซิ่ล” ในนิคมอมตะนคร จังหวัดชลบุรี
การส่งผลงาน
กำหนดการส่งงานวันที่ 4 - 6 ตุลาคม 2556 ณ อมตะคาสเซิ่ล ในนิคมอุตสหกรรมอมตะนคร จังหวัดชลบุรี

การตัดสินผลงาน
ประติมากรรม รอบแรก วันเสาร์ที่ 12 ตุลาคม 2556
จิตรกรรมและประติมากรรม รอบตัดสิน วันที่ 26 - 27 ตุลาคม 2556
ประกาศผลการตัดสิน วันพฤหัสบดีที่ 23 มกราคม 2557 พร้อมจัดแสดงผลงาน “อมตะคาสเซิ่ล” ภายในนิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร จ.ชลบุรี

คณะกรรมการตัดสิน
สาขาจิตรกรรม ประกอบด้วย

1. อาจารย์จุลทัศน์ พยาฆรานนท์ กรรมการ
2. ศาสตราจารย์อิทธิพล ตั้งโฉลก กรรมการ
3. ศาสตราจารย์วิโชค มุกดามณี กรรมการ
4. รองศาสตราจารย์รุ่ง ธีระพิจิตร กรรมการ
5. อาจารย์ปัญญา วิจินธนสาร กรรมการ
6. ผู้ช่วยศาสตราจารย์วุฒิกร คงคา กรรมการ
7. อาจารย์ชูศักดิ์ วิษณุคำรณ กรรมการ
8. นายธวัชชัย สมคง กรรมการ
9. อาจารย์วีรเดช พนมวัน ณ อยุธยา เลขานุการ
สาขาประติมากรรม ประกอบด้วย

1. ศาสตราจารย์ กิตติคุณ กำจร สุนพงษ์ศรี กรรมการ
2. ศาสตรเมธีนนทิวรรธน์ จันทนะผะลิน กรรมการ
3. อาจารย์ชิน ประสงค์ กรรมการ
4. อาจารย์ศราวุธ ดวงจำปา กรรมการ
5. อาจารย์ชูศักดิ์ วิษณุคำรณ กรรมการ
6. นายวิวัฒน์ กรมดิษฐ์ กรรมการ
7. อาจารย์วีรเดช พนมวัน ณ อยุธยา เลขานุการ
การตัดสินของคณะกรรมการคัดเลือกและตัดสินถือว่าเป็นที่สุด จะอุทธรณ์มิได้

เงินรางวัล
เงินรางวัลสาขาจิตรกรรม พร้อมเหรียญรางวัล ทอง เงิน นาค (ตามลำดับ )
รางวัลที่ 1 จำนวน 1 รางวัล เป็นเงิน 300,000 บาท
รางวัลที่ 2 จำนวน 2 รางวัล เป็นเงิน 200,000 บาท
รางวัลที่ 3 จำนวน 3 รางวัล เป็นเงิน 100,000 บาท
เงินรางวัลสาขาประติมากรรม (ประติมากรรมต้นแบบ)
รางวัลดีเด่น จำนวน 10 รางวัล รางวัลละ 30,000 บาท
โดยผู้ได้รับรางวัลดีเด่นจากผลงานประติมากรรมต้นแบบจะต้องนำเสนอรายละเอียดต่างๆ ในการทำงานสร้างสรรค์จริง อาทิ วัสดุ กลวิธี (TECHNIQUE) ฯลฯ ต่อคณะกรรมการคัดเลือกตัดสิน เพื่อพิจารณาประกอบเพื่อให้สามารถสร้างได้จริง ติดตั้ง ณ สถานที่จริง
รางวัลชนะเลิศ จำนวน 3 รางวัล รางวัลละ 200,000 บาท
( เงินรางวัลดังกล่าวนี้ผู้ที่ได้รับรางวัลจะต้องถูกหักภาษี เพื่อนำส่งให้กับกรมสรรพากร ตามประมวลกฎหมายรัษฎากรด้วย )
Tel. 088-9813809
E-mail: amataart@gmail.com
ที่มา :
www.facebook.com/Amata.Foundation
http://www.amatafoundation.org/Art%205/poster%20FN.pdf

การประชุมสัมมนาวิชาการการประกันคุณภาพการศึกษา ระดับนานาชาติ ระหว่างวันที่ 7-8 พ.ย. 2556

         ที่ประชุมกลุ่มเสวนา Quality Assurance Forum ครั้งที่ 5/2556 วันศุกร์ที่ 13 กันยายน 2556  ได้แจ้งความคืบหน้าของการพัฒนาตัวบ่งชี้รอบสี่ สมศ. โดยจะประกาศตัวบ่งชี้ สมศ. รอบสี่ ให้ทราบ ในการประชุมสัมมนาวิชาการการประกันคุณภาพการศึกษา ระดับนานาชาติ  หัวข้อ

“International Conference on QA Culture : Cooperation or Competition” ระหว่างวันที่ 7-8 พ.ย. 2556 ณ ศูนย์นิทรรศการและการประชุมไบเทค บางนา กทม.

อ่านต่อ : http://www.icqa2013.com/


ที่มา : http://www.onesqa.or.th/onesqa/th/news/detail.php?Key=informationnews&ID=654