แนวทางการเป็นผู้จัดทำมาตรฐานการศึกษาระดับอาเซียน และเกณฑ์ใหม่ในการประกันคุณภาพการศึกษา

   การประชุม :  แนวทางการเป็นผู้จัดทำมาตรฐานการศึกษาระดับอาเซียน และเกณฑ์ใหม่ในการประกันคุณภาพการศึกษา วันศุกร์ที่ 25 ตุลาคม 2556 ณ คณะเทคโนโลยีการเกษตร สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
โดยมีท่าน ศ.นพ.วุฒิชัย  ธนาพงศธร  เป็นวิทยากร

  

Tips แนวทางการเป็นผู้นำจัดทำมาตรฐานการศึกษาระดับอาเซียน 

     

  การเน้น Leadership

- Glogalization

- Quality challenge

- ASEAN community 2015

- The 11th Higher Education Development Plan (2012-2016 

- IQA EQA EdPEx & AUN accreditation

ทฤษฎี VUCA world

V  =  Volatility 

U =  Uncertainty

C =  Complexity

A = Ambiguous

ถ้าต้องการเปลี่ยนแปลงคุณภาพการศึกษา คุณหมอ กล่าวว่าต้องมี VUCA leadership

V  =  Vision

U  =  Understanding

C  =  Clearity

A  =  Agility

Change Management

 E  =  Q*A

Effiectiveness =  Quality * Acceptation

การเปลี่ยนแปลงสู่คุณภาพนั่นคือ การเปลี่ยนแปลงที่ดี

ทฤษฎี PPP

- Purpose 

- Principle

- Priority 

จัดลำดับความสำคัญกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลง โดยเริ่มจากการวางแผน เป้าหมายที่ชัดเจน จัดระบบ

concept PPP = Private Public Partnership

การพัฒนาแบบก้าวกระโดด ต้องอาศัยยุทธศาสตร์และเครือข่าย Network 

ยุทธศาสตร์ ซึ่งจะเป็นเครื่องมือในการพัฒนาอุดมศึกษาไทยมุ่งสู่วิสัยทัศน์ที่กำหนด โดยสรุปเป็นอักษรย่อ คือ "LEGS" STRATEGY ดังนี้

L  = Leader of Change Management for Quality Education (เปลี่ยนระบบการนำองค์กรให้ขับเคลื่อนอุดมศึกษาแบบองค์รวม)

E  =  Educator Professional Development (พัฒนาอาจารย์ให้เป็นมืออาชีพ และพัฒนาผู้เชี่ยวชาญมืออาชีพให้เป็นอาจารย์)

G  =  Graduated with Quality and Social Responsibility (ยกระดับคุณภาพบัณฑิตอย่างก้าวกระโดด)

S  =  Satang Utilization (ปฏิรูปการบริการการเงินอุดมศึกษา เพื่อขับเคลื่อนสถาบันอุดมศึกษาสู่ความเป็นเลิศ

3 Types of AUN - QA Assessment

- Self - assessment at programme level

- Self - assessment of the IQA system

- Self-assessment at institutional level

EdPEx  (Education Performance fo Excellentce) = Benchmarking

หลักคิด Excellence

Benchmarking is the process

aiming to help us answer

the following questions :

'Where are we?'

'Where is the best?'

'How do they do it?'

'How can we do it better?'

             TQA

TQA  =  Thailand Quality Award

TQA  =  Totally Questions Approach

TQA  =  Too Quiet Answers

เคล็ดลับ เติมกำลังใจ ในการดำเนินชีวิต

   คนเราทุกวันนี้ดูเหมือนว่าจะใช้ เวลาส่วนใหญ่ของชีวิต เพื่อไขว่คว้าหาลาภยศเงินทองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็แน่นอนแหละที่ว่าหลายคนอาจคิดว่าเงินทองลาภยศจะทำให้ชีวิตอยู่ดี มีสุข จึงทำลายเวลาของชีวิตให้หมดไปทุกวัน ๆ อย่างไร้เป้าหมาย เพราะยิ่งตั้งความหวังสูงส่งมากมายไม่รู้จบ ความผิดหวังก็จะประดังเข้ามาไม่จบสิ้น แล้วความท้อแท้ เบื่อหน่ายกับชีวิตและงานก็จะครอบครองชีวิต กำลังใจก็จะลดลง

   กำลังใจ จึงเป็นสิ่งที่ต้องเพิ่มเติม ต้องเสริมให้มีอยู่เสมอ อย่าให้พร่องลงได้ เพราะจะทำให้ชีวิตเสียหาย ในหลาย ๆ ด้าน ดังนั้น กำลังใจจึงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ที่เราจะมองข้ามอีกต่อไปอีกแล้ว 
วิธีปรุงแต่งให้เกิดกำลังใจ จงตั้งความคิดให้กับตัวเองดังนี้

 - เราไม่ใช่คนเลว
 - จงคิดว่าเราก็เป็นคนปกติเหมือนคนอื่นๆ เราอาจมีจุดดี จุดด้อย คนอื่นก็ไม่ได้แตกต่างจากเรา
 - จงคิดว่าเราก็เป็นคนแข็งแรง พร้อมที่จะมีพลังต่อสู้กับปัญหาของงานและชีวิตเสมอ ไม่ว่าจะมาในรูปแบบใด
 - เรา ไม่เหมือนใคร และก็ไม่มีใครเหมือนเรา เพราะแต่ละคนไม่เหมือนกัน การคิดเช่นนี้ทำให้มีกำลังใจเกิดขึ้น เพราะคนอื่นอาจจะมีความสามารถบางอย่างที่เราไม่มี แต่เราเองก็มีความสามารถพิเศษอย่างที่คนอื่นไม่มี
- จงฝึกใจให้เชื่อมั่นในตัวเอง เพราะจะทำให้จิตใจแข็งแกร่ง กล้าคิดสร้างสรรค์ กล้าลงมือปฏิบัติ และเชื่อว่าตนเองจะทำได้สำเร็จ
 - จง ค้นพบส่วนดีในตนเองให้เจอ นำออกมาใช้ในชีวิตและงาน ย่อมทำให้ชีวิตมีความสุขขึ้นและการงานประสบความสำเร็จมากกว่าที่ผ่านมาใน อดีต เราก็จะภาคภูมิใจและมั่นใจเพิ่มขึ้น พร้อมต่อสู้กับอุปสรรคทั้งปวงด้วยความมั่นคงไม่หวั่นไหว
 - กล้า เป็นตัวของตัวเอง จะทำให้เราเป็นคนจริงใจเปิดเผย มั่นใจ สบายใจ และมีกำลังใจเต็มเปี่ยม ไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าจะมีใครจับได้ว่าตัวตนที่เป็นจริงของเรานั้นเป็น อย่างไร
 - จงชื่นชมกับตัวเอง เพราะเป็นบ่อเกิดของกำลังใจ

ที่มา : http://www.pattanakit.net/index.php?lay=show&ac=article&Id=538768400&Ntype=128

"พงศ์เทพ" ย้ำ สมศ.พิจารณาเข้มตัวบ่งชี้

มุ่งคุณภาพผู้เรียนเป็นหลัก “ชาญณรงค์” ติงสถานศึกษาคิดลบการประเมิน

นาย พงศ์เทพ เทพกาญจนา รองนายกรัฐมนตรี ในฐานะผู้กำกับดูแลการดำเนินงานของสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพ การศึกษา (สมศ.) กล่าวในที่ประชุมหารือนโยบายการประเมินคุณภาพภายนอกและประกันคุณภาพการศึกษา โดยมีคณะกรรมการบริหาร สมศ.ชุดใหม่ เข้าร่วมว่า ภารกิจของ สมศ.มีความสำคัญ เพราะเป็นเรื่องของการประเมินคุณภาพ เรื่องของมาตรฐานที่ขณะนี้ทุกวงการต้องมี และยิ่งในยุคปัจจุบันประเทศเปิดกว้าง คนต่างชาติสามารถมาเรียนในประเทศไทย และเด็กไทยไปเรียนที่ต่างประเทศได้ สิ่งที่จะทำให้ต่างชาติมั่นใจได้ว่าคนไทย เด็กไทยมีคุณภาพก็อยู่ที่มาตรฐานการศึกษา ดังนั้นตนอยากฝากคณะกรรมการบริหาร สมศ. และ ผอ.สมศ.ให้พิจารณาตัวบ่งชี้ต่างๆของ สมศ.โดยเน้นเรื่องของการส่งเสริมคุณภาพของผู้เรียนเป็นสำคัญ อีกทั้ง สมศ.ควรมองว่าตัวเอง คือ หน่วยงานบริการ มีหน้าที่ให้บริการ โดยมีผู้ถูกประเมินเป็นผู้ใช้บริการ จะทำอย่างไรให้ผู้ถูกประเมินสบาย และ สมศ.ก็ได้ตามเป้าหมายที่ต้องการ ต้องมีการจัดระบบให้สบายด้วยกันทั้งคู่ และอยากให้ สมศ.ทำงานร่วมกับกระทรวงศึกษาธิการ (ศธ.) ซึ่งการประเมินต้องสอดคล้องกับเป้าหมายการพัฒนาการศึกษาของ ศธ. เพราะหากมีการประเมินที่ดีก็จะนำไปสู่เป้าหมายการพัฒนาที่ ศธ.ตั้งไว้ได้

ด้าน ศ.ดร.ชาญณรงค์ พรรุ่งโรจน์ ผู้อำนวยการ สมศ. กล่าวว่า จากการประเมินคุณภาพภายนอกรอบสามที่ผ่านมา พบว่า ปัญหาและอุปสรรคของการดำเนินงานการประเมิน คือ สถานศึกษา ผู้รับการประเมินยังมีทัศนคติที่ไม่ดี และเข้าใจผิดในเรื่องวิถีการประเมิน โดยสถานศึกษาเข้าใจว่าการประเมินเป็นการตัดสินให้คุณให้โทษ และกลัวการประเมิน ทั้งที่การประเมินเป็นการสะท้อนการทำงาน เป็นประโยชน์และเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการพัฒนาสถานศึกษา ดังนั้นในการประเมินคุณภาพภายนอกรอบสี่ (พ.ศ.2559-2561) สมศ.จะพัฒนาระบบการประเมินคุณภาพ เพื่อไม่ให้เป็นอุปสรรคในการประเมิน อย่างไรก็ตาม สมศ.จะประกาศตัวบ่งชี้ในงานประชุมวิชาการนานาชาติ การประกันคุณภาพ ในวันที่ 7-8 พ.ย.นี้ ที่ศูนย์การประชุม นิทรรศการไบเทค บางนา ผู้สนใจลงทะเบียนทาง www.onesqa.or.th หรือ โทร.0-2216-3955.

ที่มา http://www.thairath.co.th/content/edu/377554

การศึกษาเพื่อการมีงานทำ (เท่านั้นเองหรือ)

      ความสามารถในการได้รับการจ้างงาน (Employability) กลายเป็นเป้าหมายสำคัญสำหรับการจัดการศึกษาในยุคหลังปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็น ต้นมาประกอบกับระบบทุนนิยมที่ให้ความสำคัญกับสังคมที่ยึดถือการทำงานเป็น สำคัญ (Work-OrientedSociety) ทำให้การศึกษาสนองความต้องการของสังคมและของบุคคลโดยการทำให้คนมีงานทำตาม ความต้องการทั้งของสังคมและของบุคลากรศึกษาเพื่อเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน เรียกว่า “อาชีพศึกษา” (CareerEducation) จึงเป็นรูปแบบของการจัดการศึกษาของหลายประเทศทั่วโลก

“อาชีพศึกษา” เป็นการรวมเอาความคิด 2 ประการเข้าด้วยกัน ประการหนึ่งใช้รูปแบบ “การมีงานทำ” (Occupational Model) เป็นตัวกระตุ้น อีกประการหนึ่งจะใช้รูปแบบ “การเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน” (Career Model) การใช้รูปแบบ “การมีงานทำ” นั้นจะใช้ผู้เรียนเป็นผู้ได้รับการฝึกทักษะที่สอดคล้องกับงานหรืออาชีพที่จะ ปฏิบัติงานส่วนรูปแบบ “การเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน” จะใช้ระบบการศึกษาที่มีอยู่ให้การศึกษาแก่ผู้เรียนในวิธีและรูปแบบต่าง ๆ เพื่อเข้าสู่ตลาดแรงงานได้ในแต่ละช่วงของจุดสิ้นสุดขั้นการเรียนในแต่ละ ระดับ

จะเห็นได้ว่ารูปแบบ “การเตรียมคนเข้าสู่โลกของงาน” หรือ Career Model นั้น จะกว้างกว่ารูปแบบ “การมีงานทำ” หรือ Occupational Model ซึ่งไม่เน้นเฉพาะทักษะที่จะทำงานเท่านั้น แต่จะรวมถึงเจตคติ ความรู้ และความคิดของตนเองที่สร้างให้เกิดกระบวนการตัดสินใจโดย Career Model นี้จะช่วยให้ผู้เรียนได้พัฒนาตนเอง และดำเนินแผนการเรียนซึ่งแต่ละคนจะเป็นผู้กำหนดซึ่ง Model นี้ไม่ใช้เฉพาะผู้เรียนในวัยมัธยมศึกษาแต่จะใช้กับทุกคนที่เป็นผู้เรียนโดย ไม่จำกัดด้วยอายุและจะเป็นการช่วยให้ผู้เรียนแต่ละคนได้สามารถค้นพบจุดมุ่ง หมายของตนเองในการทำงานและเลือกงาน

สถานศึกษาส่วนมากที่มีอยู่ขณะนี้ ใช้หลักสูตรเนื้อหาวิชาเป็นหลัก (Subject-Centered Curriculum) ขอบเขตและลำดับขั้นของทักษะต่าง ๆ ได้บรรจุไว้ในรายวิชาของแต่ละสาขาวิชาในแต่ละหลักสูตรและผู้เรียนก็เรียนตาม ลำดับที่จัดไว้ การประเมินความสำเร็จในแต่ละระดับการศึกษาไม่อาจจะประมาณได้ชัดเจนว่าแตก ต่างกันอย่างไรในภาวะของความสามารถในการได้รับการจ้างงาน(Employability) เช่น ระดับ ปวช. สาขาบัญชี กับ ระดับ ปวส.สาขาบัญชี ซึ่งเป็นหลักสูตรประเภทเนื้อหาวิชาเป็นหลัก เป็นต้น

“อาชีพศึกษา” (Career Education) นั้นสามารถกำหนดเป็นขั้นต่าง ๆ พอสังเขปได้ดังนี้

1. ขั้น Career Awareness เรียกว่าเป็นขั้นตระหนักในอาชีพเป็นการสร้างเจตคติและค่านิยมของการทำงานให้ ตระหนักถึงคุณค่าของอาชีพที่มีต่อการดำรงชีวิตโดยเรียนรู้จากระบบโรงเรียน และประสบการณ์ที่ได้รับจากบ้านและชุมชนการศึกษานี้จะเรียนในชั้นประถม 1-6 โดยยังไม่ให้รายละเอียดของงานมากนักจะกล่าวถึงงานและอาชีพโดยส่วนรวมเป็นการ สร้างความคิดเกี่ยวกับโลกของงานและอาชีพเท่านั้น (World of Work)

2. ขั้น Career Orientation เรียกว่าเป็นขั้นสร้างพื้นฐานอาชีพให้ผู้เรียนได้รู้จักกลุ่มของอาชีพ (OccupationalClusters) ที่มีอยู่ในสังคมและเริ่มต้นในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นโดยคาบเกี่ยวกับประถม ตอนปลายโดยเริ่มจาก ป.6 ไปจนถึง ม.2 เป็นการสอนให้ผู้เรียนได้รู้จักอาชีพในกลุ่มต่าง ๆ เพื่อหาอาชีพที่ตนเองชอบและสนใจที่จะมีชีวิตและทำงานในอาชีพนั้น

3. ขั้น Career Exploration เรียกว่าเป็นขั้นสร้างอาชีพที่ต้องการ อยู่ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นคาบเกี่ยวกับมัธยมศึกษาตอนปลายตั้งแต่ ม.2-4 ในระดับนี้จะเป็นการเสริมสร้างอาชีพที่ผู้เรียนแต่ละคนสนใจในกลุ่มอาชีพต่าง ๆ (Occupational Group within Clusters) ผู้เรียนจะรู้ว่าตนเองสนใจและต้องการจะมีอาชีพในกลุ่มใด

4. ขั้น Career Preparation เป็นขั้นเตรียมตัวเข้าสู่อาชีพซึ่งจะอยู่ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเป็นต้นไป เริ่มตั้งแต่ ม.4 จนถึงจบมหาวิทยาลัย โดยแยกระดับของความต้องการในการประกอบอาชีพถ้าผู้เรียนต้องการเป็นช่างฝีมือ ก็จะเข้าสู่โปรแกรมการฝึกอาชีพเป็นช่างฝีมือถ้าต้องการเป็นผู้มีวิชาชีพชั้น สูงก็เรียนต่อในสถาบันอุดมศึกษาหรือมหาวิทยาลัยต่อไป

        นอกจากนี้ การศึกษานอกระบบยังได้มีการส่งเสริมและดำเนินการควบคู่ไปกับการจัดการศึกษา ในโรงเรียนตั้งแต่ชั้นประถมไปจนถึงการฝึกอาชีพในส่วนของผู้เรียนนั้นต้องการ ให้ผู้เรียนสามารถรู้จักตนเองและเลือกอาชีพได้อย่างถูกต้องในโลกของ งานกระบวนการแนะแนวอาชีพต้องจัดให้มีขึ้นเพื่อมุ่งให้ผู้เรียนสามารถรู้จัก ตนเอง (Know Yourself) แล้วทำการสำรวจสิ่งที่เป็นไปได้และเหมาะสมกับตนเอง (Explore Possibilities) จากนั้นก็จะสามารถหาทิศทางที่เหมาะสมสำหรับตนเอง (Set Directions) และดำเนินการเข้ารับการฝึกอาชีพหรือเรียนในสิ่งที่เหมาะสมกับตน (Take Action)

       การเปลี่ยนแปลงเป้าหมายการศึกษาเพื่อการพัฒนานั้นเป็นการนำ ความรู้ ความคิด มาสู่การปฏิบัติ และผลของการปฏิบัตินั้นต้องมีการรับรองอย่างเป็นรูปธรรม การตราพระราชบัญญัติเป็นการนำความคิด ความรู้มาสู่การปฏิบัติที่มีผลในการบังคับใช้ และการอาชีวศึกษาของประเทศไทยได้พัฒนามาถึงระดับของการมีพระราชบัญญัติการ อาชีวศึกษา พ.ศ. 2551 นับเป็นพัฒนาการมาถึงขั้นสูงมาก เนื่องจากการได้มีพระราชบัญญัติ หรือกฎหมายที่ประกาศใช้แล้ว เป็นผลมาจากการรวบรวมความรู้ ความคิด หลักการ ทฤษฎีและปรัชญาด้านต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อนำมาสู่การปฏิบัติที่มีบทบังคับให้ดำเนินการตามที่กฎหมาย กำหนด จึงถือเป็นบทสรุปที่เป็นข้อยุติทางด้านความคิดที่มีต่อกระบวนการจัดการ อาชีวศึกษาและการฝึกอาชีพได้ระดับหนึ่ง

      ดังนั้น การศึกษาเพื่อการมีงานทำจึงมีแนวทางการดำเนินงานตามหลักการและกระบวนการของ พระราชบัญญัติการอาชีวศึกษาส่วนการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์หรือ พัฒนาสังคม ทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมคิดค้นวิทยาการต่าง ๆ เพื่อการชี้นำทางสังคม สร้างความเป็นอยู่ของมวลมนุษยชาติให้มีความร่มเย็นเป็นสุข มหาวิทยาลัยควรหันกลับมาให้ความสำคัญมากขึ้นกว่าการจัดการศึกษาที่มุ่งให้ ผู้จบการศึกษามีงานทำ หรือมีความสามารถได้รับการจ้างงานเท่านั้น

ที่มา โดย รองศาสตราจารย์ ดร.กฤษมันต์ วัฒนาณรงค์
http://www.thairath.co.th/content/edu/371432

พัฒนาการการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน : กรณีศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากร

คุณสมบัติของวิศวกร และสถาปนิก ที่จะโยกย้ายทำงานใน ASEAN ตามคุณสมบัติ MRA

ในปี 2558 ประเทศไทยจะเข้าร่วมประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community : AEC) พร้อมกับเพื่อนประเทศสมาชิกอาเซียนอีก 9 ประเทศ โดยมีข้อตกลงที่กลุ่มสมาชิกอาเซียนยอมรับร่วมกันในเรื่องคุณสมบัติหรือ มาตรฐานในแต่ละวิชาชีพ (Mutual  Recognition  Arrangement : MRA) อยู่ด้วย ทั้งนี้ เพื่ออำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายนักวิชาชีพหรือแรงงานเชี่ยวชาญ หรือผู้มีความสามารถพิเศษของอาเซียนได้อย่างเสรี
จุดประสงค์ของ MRA ของอาเซียนก็เพื่ออำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายนักวิชาชีพ โดยอาเซียนตกลงกันว่าจะยอมรับคุณสมบัติเพื่ออำนวยความสะดวกในขั้นตอนการขอใบ อนุญาต แต่ MRA ของอาเซียนจะยังไม่ไปถึงขั้นที่จะยอมรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพซึ่งกันและกัน และจะเน้นหลักว่านักวิชาชีพต่างด้าวจะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบภายในของประเทศที่ตนต้องการเข้าไปทำงาน

วิศวกรไทยซึ่งมีคุณสมบัติตามที่กำหนดในความตกลง MRA (จบปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ มีประสบการณ์ทำงานอย่างน้อย 7 ปี รวมทั้งเคยได้รับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพวิศวกรรมในประเทศไทยแล้ว) สามารถไปสมัครขอขึ้นทะเบียนเป็นวิศวกรวิชาชีพอาเซียนได้ จากนั้นเมื่อมีรายชื่อเป็นวิศวกรวิชาชีพอาเซียนแล้ว ก็สามารถไปสมัครกับสภาวิศวกรของประเทศอาเซียนอื่น เพื่อขึ้นทะเบียนเป็นวิศวกรต่างด้าวในประเทศนั้นๆ ซึ่งจะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบภายในของประเทศนั้นๆ เช่น หากมาเลเซียกำหนดว่าต้องมีใบอนุญาต และจะต้องผ่านการสอบด้วย วิศวกรไทยที่สนใจจะไปทำงานในมาเลเซียก็จะต้องไปสอบเพื่อให้ได้ใบอนุญาตของ มาเลเซีย

ในส่วนของ สถาปนิก จากข้อมูลล่าสุดของสภาสถาปนิก มีดังนี้
กฎหมายรองรับรัดกุม เพราะมีสภาสถาปนิกอาเซียนคอยรองรับ และกำหนดคุณสมบัติผู้ประกอบวิชาชีพสถาปนิกข้ามชาติแล้ว ข้อกำหนดที่ชัดเจนของสถาปนิกข้ามชาติ หลังการเปิด AEC นั้น ถูกกำหนดว่า ต้องมีคุณสมบัติหลายประการ ได้แก่
1) จบการศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์หลักสูตร 5 ปี
2) มีใบอนุญาตเป็นสถาปนิก
3) มีประสบการณ์อย่างน้อย 10 ปีนับแต่จบการศึกษา
4) เมื่อจบแล้วต้องทำงานโดยมีใบอนุญาตอย่างน้อย 5 ปี
5) มีการพัฒนาวิชาชีพวิศวกรรมอย่างต่อเนื่อง (CDP)
6) ทำงานรับผิดชอบสถาปัตยกรรมสำคัญอย่างน้อย 2 ปี
7) ไม่เคยทำผิดมาตรฐานหรือจรรยาบรรณวิชาชีพ
8) ปฏิบัติตามข้อกำหนดของสภาสถาปนิกอาเซียน

เมื่อปี 2555 ไทยมีสถาปนิก 17,000 คน แบ่งตามใบอนุญาต 3 แบบ คือแบบสามัญ 1,857 คน แบบภาคี 14,159 คน และแบบวุฒิ 560 คน ขณะที่ต่างประเทศมีใบประกอบวิชาชีพเพียงแบบเดียว คือแบบสามัญ หากไทยต้องรวบเหลือใบเดียว เท่ากับว่าไทยจะเหลือสถาปนิกเพียง 1,857 คน

สำหรับการเตรียมความพร้อมของสาขาวิชาชีพ เพื่อรองรับการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนของประเทศสมาชิกอาเซียน ตามข้อตกลงใน MRA มีดังต่อไปนี้
1. จัดทำกรอบการทำงานร่วมกันของสถาปนิกไทยกับสถาปนิกอาเซียน ภายใต้ข้อตกลงของสภาสถาปนิกอาเซียน ว่าด้วยการทำงานร่วมกันอย่างเท่าเทียม ซึ่งข้อตกลงดังกล่าวเป็นข้อตกลงร่วมกันภายใต้กรอบใหญ่ของ International Union of Architects: UIA ที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า “การปฏิบัติงานในประเทศอื่นต้องมีการร่วมมือกับเจ้าของประเทศนั้น”
2. ดำเนินการจัดให้มีระบบการพัฒนาวิชาชีพต่อเนื่อง หรือที่เรียกว่า CPD (Continuing Professional Development) โดยความสมัครใจ สำหรับผู้ที่มีความประสงค์จะขึ้นทะเบียนเป็น “สถาปนิกอาเซียน”
3. แก้ไขกฎกระทรวงเพื่อให้เกิดการจ้างงานของคนต่างด้าวตามพระราชกฤษฎีกา เพื่อให้สถาปนิกต่างชาติสามารถเข้ามาทำงานในเมืองไทยได้ภายใต้เงื่อนไขของ MRA
ดังนั้น เป็นที่รับทราบแล้วว่า สาขาวิชาชีพสถาปัตยกรรมจะมีการเปิดเสรีในอาเซียนปี 2558 เราจะมีพันธมิตรและคู่แข่งในสาขาวิชาชีพสถาปัตยกรรม อาเซียนและประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) จึงเป็นโอกาสที่นักวิชาชีพของอาเซียนสาขาวิชาชีพสถาปัตยกรรมจะได้พันธมิตร วิชาชีพเดียวกันในภูมิภาค ในการถ่ายทอดองค์ความรู้ ประสบการณ์ และเทคโนโลยี รวมถึงการร่วมทุน ขณะเดียวกันทุกสาขาวิชาชีพที่ถูกกำหนดต้องปรับตัวพัฒนาวิชาชีพเชี่ยวชาญ เพิ่มทักษะด้านภาษาอังกฤษ ภาษาไทย และภาษาอาเซียน รวมถึงการเข้าใจเรื่องสังคมและคนอาเซียน เพื่อให้สามารถอยู่ร่วมกันได้และใช้ประโยชน์จากประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนได้ อย่างสูงสุด สุดท้ายแล้วประชาชนทุกคนคือผู้บริโภค จะได้รับสินค้าและบริการที่มีคุณภาพ ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนจึงเป็นความหวังที่น่าท้าทายและเป็นจริงได้มากที่ สุด.
รศ.ดร.นิพันธ์ วิเชียรน้อย
สาขาวิชาการผังเมือง
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มธ.
ที่มา : http://www.thai-aec.com/840

รมว.ศธ. มอบนโยบาย กกอ.ชุดใหม่

ในการประชุมคณะกรรมการการอุดมศึกษา ครั้งที่ 6/2556 วันที่ 23 สิงหาคม 2556 ซึ่งเป็นการประชุมครั้งแรกของคณะกรรมการการอุดมศึกษาชุดใหม่ ซึ่งมีรศ.คุณหญิงสุมณฑา พรหมบุญ เป็นประธาน ในโอกาสนี้ นายจาตุรนต์ ฉายแสง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ได้เข้าร่วมประชุมและมอบนโยบายด้านการอุดมศึกษา พร้อมทั้งแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคณะกรรมการ ณ ห้องประชุมศาสตราจารย์วิจิตร ศรีสอ้าน เพื่อที่รัฐบาลและ กกอ. จะได้ขับเคลื่อน ผลักดัน ให้เกิดการพัฒนาคุณภาพอุมดศึกษาของประเทศร่วมกัน
     
       โดยได้มอบนโยบายด้านการอุดมศึกษาให้กับคณะกรรมการการอุดมศึกษาชุดใหม่ ให้ผลิตบัณฑิตที่สอดคล้องกับความต้องการของประเทศ เน้นการพัฒนาคุณภาพมาตรฐาน มากกว่าการขยายการจัดการศึกษาในเชิงปริมาณ พร้อมทั้งพัฒนาคุณภาพอุดมศึกษาให้สูงขึ้น โดยสนับสนุนให้มีการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษา ซึ่งจะต้องมีมาตรฐานและเป็นที่ยอมรับทั้งจากประชาคมอุดมศึกษาและสังคม พร้อมทั้งการส่งเสริมการวิจัย เพื่อพัฒนาสู่การเป็นมหาวิทยาลัยระดับโลก (World Class University) และผลักดันให้มหาวิทยาลัยไทยติดอันดับของนานาชาติให้มากขึ้น  และพัฒนากองทุนเงินกู้ยืมที่ผูกกับรายได้ในอนาคต (ICL) เร่งรัดให้มีพระราชบัญญัติอุดมศึกษา และพระราชบัญญัติวิทยาลัยชุมชน ให้มีผลบังคับใช้โดยเร็ว และพัฒนาให้ไทยเป็นศูนย์กลางการศึกษานานาชาติสำหรับภูมิภาคอาเซียน สนับสนุนให้มหาวิทยาลัยชั้นนำของต่างประเทศมาเปิดดำเนินการในประเทศไทยภายใต้กติกาที่กำหนด พร้อมทั้งส่งเสริมให้ภาคเอกชนเข้ามามีส่วนร่วมและสนับสนุนจัดการศึกษา ตลอดจนพัฒนาระบบการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา

         ทั้งนี้ คณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้มีการพิจารณา เห็นว่า การพัฒนาสถาบันอุดมศึกษา ควรพัฒนาตามจุดแข็งและอัตลักษณืของแต่ละประเภทสถาบัน โดยอาจแบ่งกลุ่ม อาทิ 1) มหาวิทยาลัยวิจัยเพื่อสร้างบัณฑิตศึกษาและอาจารย์ที่เป็นนักวิจัยชั้นนำ  2) สายเทคโนโลยี เพื่อสร้างวิชาชีพ และแรงงานด้านอุตสาหกรรม  และ  3) ด้านการพัฒนาชุมชนและภูมิปัญญาท้องถิ่น ซึ่งสถาบันแต่ละประเทศสามารถพัฒนาไปสู่ความเป็นเลิศและความเป็นนานาชาติได้ตามกลุ่มของตนเอง และรัฐบาลควรส่งเสริมสถาบันที่มีศักยภาพความพร้อมไปสู่การเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำในระดับโลก

          สำหรับการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษา (Ranking) ควรมีระบบที่ส่งเสริมให้เกิดการพัฒนาไปสู่ความเป็นเลิศในแต่ละประเภทสถาบัน และต้องเป็นระบบ Ranking ที่สอดคล้องและเหมาะสมกับสภาพการจัดการศึกษาของประเทศไทยด้วย 
  
          นอกจากนี้ สถาบันอุดมศึกษาใดที่มีศักยภาพ มีความสามารถที่จะติดอันอับโลกได้ ก็ควรจะส่งเสริมและสนับสนุน สำหรับสถาบันอุดมศึกษาอื่น ที่ยังไม่มีศักยภาพพียงพอที่จะติดอันดับโลกได้ ก็ให้ Ranking เพื่อการพัฒนา นอกจากนี้ อุดมศึกษาไทยควรมีระบบเทียบเคียงกับต่างประเทศเพื่อให้สถาบันและสังคม ได้รู้สถานภาพ จุดอ่อน จุดแข็ง และผลักดัน ให้เกิดการพัฒนา ให้ผลิตบัณฑิตที่เป็นคนเก่งและคนดี สามารถแข่งขันได้ทั้งในระดับอาเซียนและระดับสากล ในขณะที่ระบบการประเมินและการประกันคุณภาพ จะต้องมีเกณฑ์และดัชนีชี้วัดหลายตัวที่จะเข้าไปสนับสนุนในการประเมิน เพื่อที่จะช่วยส่งเสริมสถาบันให้พัฒนาตามจุดแข็ง และอัตลักษณ์ ทั้งนี้ควร ส่งเสิรม ให้เกิดความร่วมมือเป็นเครือข่ายระหว่งสถาบันทั้งภายในและต่างประเทศ ซึ่งจะช่วยขับเคลื่อนและยกระดับคุณภาพการศกึษาในภาพรวมของประเทศให้ดีขึ้น 

          คณะกรรมการการอุดมศึกษา ยังพิจารณาเห็นควรให้มีการปรับระบบการคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา ที่ปัจจุบันที่ได้ส่งผลให้เกิดปัญหาในระบบการศึกษาอย่างต่อเนื่อง อาทิ นักเรียน ไม่สนใจเรียนในห้องเรียน มุ่งแต่กวดวิชา การออกข้อสอบไม่ตรงกับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยระบบการคัดเลือกบุคคลเข้าสู่สถาบันอุดมศึกษาจะต้องเชื่อมโยงกับจุดแข็ง และอัตลักษณ์ของสถาบันอุดมศึกษา เพื่อให้ได้คนที่มีศักยภาพ ความพร้อมที่ตรงตามความต้องเฉพาะทาง

ที่มา : อนุสารอุดมศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
ปีที่ 39 ฉบับที่ 423 ประจำเดือนกันยายน 2556